3/1/2008 - “Anne! Hıristiyanlık da iyi dinmiş”...

Din Kültürü ders kitaplarında çocuklarımıza, ‘Doğru’ diye öğretilen birçok ‘Yanlışlar’ bulunuyor. Tirmizî ve Ebû Dâvud gibi ana hadis kaynaklarındaki sarık ve sakal hakkındaki hadis-i şerifler yok sayılarak, “Bazı insanlar Hz. Muhammed (s.a.v.) döneminde var olan her şeyi dînî bir yükümlülük olarak değerlendirmektedirler. Sakal bırakmayı, sarık sarmayı dinin bir gereğiymiş gibi görebilmektedirler. Oysa, sakal bırakmak, sarık sarmak, o günün koşullarına özgü kültürel bir durumdur” deniliyor.



8. sınıf, mecburî eğitimin son senesi. Birçok genç ondan sonra okumayabiliyor. Onun için, ders kitaplarını hazırlayanlar en son doğru(!) dînî bilgileri, bu sene vermeliler ki gençlerin bilgisi eksik olmasın. 8. sınıfın Din Kültürü kitabını hazırlayan Üzeyir Gündüz de talebelere KÜLTÜRÜ ANLAMADA DÎNİ DOĞRU ANLAMANIN ROLÜ başlığıyla çocuklarımıza şu bilgileri veriyor: “Müslüman toplumlarda yanlış din anlayışından kaynaklanan ve kültüre yerleşen birçok uygulama vardır. Örneğin; bazı insanlar Hz. Muhammed (s.a.v.) döneminde var olan her şeyi dînî bir yükümlülük olarak değerlendirmektedirler. Sakal bırakmayı, sarık sarmayı dinin bir gereğiymiş gibi görebilmektedirler. Oysa, sakal bırakmak, sarık sarmak, o günün koşullarına özgü kültürel bir durumdur.” (Sa: 37)
Tirmizî, Ebû Dâvud gibi ana hadis kaynaklarındaki sarık ve sakal hakkındaki hadis-i şerifleri yok sayıp, ilimden uzak bu cümleleri kabul edecek değiliz. O zaman da zamanımızdaki gibi, kâfirin de Müslüman’ın da sakal bırakıyor olması sakalın İslâmî bir ciheti olmasını değiştirmez. Kâfirin sakalı ayrıdır, Müslüman’ın sakalı ayrı. Hadis-i şeriflerde, Müslüman’ın sakalının nasıl olacağının tarifi var... Sarığın nasıl olacağı hakkında da hadis-i şerifler vardır. Meselenin özeti şu ki, sakal olsun sarık olsun, kültürel bir durum değil sünnettir. Din Kültürü kitabındaki sözler ise tamamen yanlıştır…
Kitaptaki dikkat çeken diğer bir cümle de şu: “Müslüman olmak için dinimizde bir mezhebe bağlanma koşulu aranmaz.” (Sa: 90)
Doğru… İlk Müslüman olan bir kimsenin o esnada bir mezhebi kabul mecburiyeti yoktur. Ama henüz 8. sınıfta olan çocuklara bu ince meseleden bahsetmenin zaruret ve sebebi nedir?
Müslüman olduysa ibâdet yapmayacak mı? Bir mezhebe bağlanmazsa ibâdetini nasıl yapacak? Bir mezhebi benimsemek, kişinin iman ettiği anda şart değilse de ibâdet edebilmesi için elbette şarttır…

‘Anne! Hıristiyanlık da İyi Dinmiş’
Değerli okuyucular!
Yaza yaza yanlışları bitmeyen 8. sınıf Din Kültürü kitabımız, DOĞRULUK başlığı altında (Sa: 103) Müslüman yavrularının bilgilenmeleri için bakın neler yazmış:
“Bütün dinler doğruluğa büyük önem vermekte, insanlara söz ve davranışlarında dürüst olmalarını öğütlemektedirler.” Böyle dedikten sonra, örnek olarak lütfedip önce İslâm diniyle ilgili iki âyet meâli veriyor. Fakat esas hata ve tahrîbat işte bundan sonra başlıyor. Önce, hak din olmaktan çıkmış olan bozuk inanç sistemleri hakkında şu yumuşak ve sevdirici cümleleri kullanılıyor:
“Musevilik ve Hıristiyanlıkta da doğruluk önemli bir ilkedir.”
Arkasından, önce Allah kelamı olmaktan çıkmış olan Tevrat’tan sonra da İncil’den misaller verilip şimdiki bozuk Tevrat ve İncillerdeki bu ifadelerin değerlendirmesi de şöyle yapılıyor:
“İnsanlara doğru sözlü olmaları öğütleniyor.”
Kitapta diğer dinler hakkında bilgiler vermek de unutulmuyor. Deniliyor ki:
“Hinduizm, Budizm ve Konfüçyüsçülük gibi dinlerde de doğruluk erdemli davranışlardandır.”
Ve sıra geliyor değerlendirmeye:
“Gördüğünüz gibi doğruluk bütün dinlerin öğütlediği güzel bir davranıştır.”
Talebelere sadece şu söylenmiyor: “Doğruluğun sadece İslâm dininde olduğunu mu sanıyordunuz?” Bütün dinler körpe dimağlara bu şekilde eşit birer iyilik kaynağı gibi anlatılırsa, bu körpe zihinler İslâm dininin farkını fark edebilirler mi? İslâm, kendilerine farklı anlatılmıyor ki anlayabilsinler!
Artık onların zihinlerinde İslâm da diğer dinler gibi bir din olup çıkacaktır. Din Kültürü kitabının öğüdü de o yönde olduktan sonra niye olmasın? İşte kitabın talebelere öğüdü:
“Bizler de yaşamımızda dinlerin bu öğütlerini dikkate alalım.”
Dikkat! Dinimizin değil bütün dinlerin diyor. Talebeleri karma dinlere yönlendiriyor.
Hızını alamayıp bu tavsiyesini 105. sahifede de tekrarladıktan sonra bütün dinleri tekrar övüyor:
“Dinler canlıların yaşama hakkına saygılı olunmasını ister.” (Sa: 112)
“Bütün dinler insanlara çalışarak kendi emekleriyle geçimlerini sağlamalarını öğütler.” (Sa: 113) “Musevilik ve Hıristiyanlıkta da yalancı tanıklık yasaklanır.” (Sa: 115)
“İncilde ise “…Yalan yere ant etmeyeceksin…” denilerek yalancı tanıklık yasaklanmaktadır.” (S:115)
Değerli okuyucu! Hiç biri diğerinden ayrılmayarak bütün dinler aynı güzellikte anlatılırsa, hem köklü bir dini bilgiye sahip olmayan hem de yaşı müsait olmadığı için gerekli tecrübeden de mahrum olan 8. sınıftaki bir çocuk ne yapacaktır? “Diğer dinler ne kadar iyilikten bahsederse etsin, Allah’ın gönderdiği bir din olmadıktan sonra ne kıymeti var. Geçerli olan Allah’ın dinidir” diyebilecek midir?
Maalesef diyemeyecektir. Nitekim diyemediğine de şahit olmaktayız. Bir hatırayla anlatayım: 2006-2007 öğretim senesinde, İstanbul/Ümraniye’de ikamet eden bir dostumun 5. sınıfta okuyan oğlu bir gün okul dönüşünde annesine, “Anne! Hıristiyanlık da iyi dinmiş” diyor. Hem dindar hem dini bilgiye sahip olan anne meseleyi derhal babaya anlatıyor ve gereken bilgi çocuğa usulüyle veriliyor da çocuk kurtarılıyor.
İlköğretim 4. sınıftan orta öğretim 12. sınıfa kadar okutulan Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi kitaplarını karıştırıp inançla ilgili konularda gözünüze takılan başlıkların altını okursanız, İslâm Ehl-i Sünnet îtikadına uymayan çok yanlış bilgilerle karşılaşırsınız. Bu durumda ister istemez üzülüp hüzünlenecek ve dertli dertli şöyle diyeceksiniz: Bu kitaplarda ne ararsan bulunur, derde devâdan gayrı…

Arifan Dergisinden..

2008-05-10 02:15:58 - yorum